Między paraliżem państwa a globalnymi ambicjami
Emmanuel Macron jest dziś jednym z najbardziej widocznych polityków na arenie międzynarodowej. Prezydent Francji stara się występować w roli politycznego i militarnego przywódcy Unii Europejskiej, angażuje się w negocjacje dotyczące wojny na Ukrainie, jest w regularnym kontakcie z Donaldem Trumpem, jest aktywny w relacjach z Chinami (w zeszłym roku przyjął w Paryżu Xi Jinpinga, który od lat nie odwiedził innego dużego zachodniego państwa), z Indiami (które łączy z Paryżem strategiczne partnerstwo), z Brazylią czy na Bliskim Wschodzie (vide bliska współpraca ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi, próba interwencji humanitarnej w Strefie Gazy, uznanie Palestyny za państwo). Polityka zagraniczna jest też obszarem działalności prezydenta zdecydowanie najwyżej ocenianym przez samych Francuzów. Macron kroczy jednak po globalnych salonach z poważnymi obciążeniami. Jego druga kadencja skończy się już za kilkanaście miesięcy, w maju 2027 roku. Co gorsza, Francja jest w stanie poważnego kryzysu politycznego i finansowego, z którego nie widać wyjścia.