Polska nie może już dłużej pozwalać sobie na luksus bycia dostawcą talentów dla świata. Od emigracji porozbiorowych, przez fale wyjazdów po wojnach i stanie wojennym, aż po masową migrację po wejściu do Unii Europejskiej – historia drenażu mózgów towarzyszy nam od pokoleń. Tymczasem przyszłość państw nie będzie zależeć od liczby obywateli, lecz od zdolności przyciągania i zatrzymywania najlepszych. Stany Zjednoczone, Singapur czy Szwajcaria od lat budują ekosystemy, które działają jak magnes na najbardziej utalentowanych. Polska, zajmująca dopiero 37. miejsce w światowym rankingu konkurencyjności talentów, stoi dziś przed wyborem: albo stanie się częścią globalnego wyścigu o innowacje, albo pogrąży się w demograficznej stagnacji. Czas, byśmy wreszcie odwrócili logikę i z eksportera talentów stali się ich importerem.