Kluczową koncepcją dla klasycznej chińskiej filozofii politycznej jest teoria „Mandatu Niebios” (Tianming). Opisując ją w dużym skrócie: dawni chińscy władcy (królowie, następnie cesarze) oraz dynastie, na których czele stali, sprawowali władzę w oparciu o przychylność Niebios (Tian). Na przychylność instancji wyższej mogli liczyć władcy, którzy postępują moralnie i rządzą sprawiedliwie. Monarchowie rządzący despotycznie musieli liczyć się z utratą wladzy – lud miał prawo takiego władcę czy dynastię obalić. Jak pisał Mencjusz: "Niebiosa patrzą oczami ludu". Brak mandatu do rządzenia wiązał się z politycznym kryzysem i finalnie utratą władzy.