Droga amerykańskich republikanów od ostrożnej irytacji wobec Hugo Cháveza do otwartej wrogości wobec reżimu Nicolása Maduro nie była prostą linią, lecz procesem stopniowej radykalizacji. Wenezuelę postrzegano kolejno jako problem peryferyjny, niewygodnego partnera energetycznego, a w końcu jako symbol porażki polityki ustępstw. Wraz z narastającą polaryzacją partyjną, rosnącą presją elektoratu z Florydy oraz pojawieniem się doktryny America First, relacje z Caracas stały się dla Partii Republikańskiej narzędziem demonstracji twardej polityki zagranicznej i testem granic amerykańskiego realizmu.