Traktat z Nancy jest dla Paryża kolejnym, ważnym, ale nie przełomowym krokiem w budowaniu elastycznych koalicji europejskich, a dla Warszawy — dowodem wyjątkowego partnerstwa. Obie narracje rozchodzą się, podobnie jak oczekiwania wobec francuskiego odstraszania nuklearnego czy „gwarancji bezpieczeństwa”. W rzeczywistości porozumienie wpisuje się w szerszą strategię Francji: harmonizowanie interesów podobnie myślących państw, wzmacnianie europejskiej autonomii i zarządzanie ciężarem wspólnych wyzwań — od energii po migracje. Na barkach Europy wciąż spoczywa jednak więcej iluzji niż realnych gwarancji.