Polityka międzynarodowa Indii jest trudna do zrozumienia przez ludzi Zachodu. Nowe Delhi pozycjonuje się jako reprezentant Globalnego Południa, poszkodowanego w wyniku europejskiej polityki kolonialnej i tym samym mającego moralne prawo do rekompensaty. Z drugiej strony prawo to jest dla niego uzasadnieniem dla prowadzenia polityki niemal równie pragmatycznej jak dawni kolonizatorzy. 

Wielu mieszkańców świata zachodniego oburza fakt, że Indie znacząco zwiększyły zakupy taniej rosyjskiej ropy po napaści Moskwy na Ukrainę. Przecież jest to typowa wojna imperialna, mająca na celu podporządkowanie słabszego silniejszemu. Co znaczące, Indie same dążą do statusu mocarstwa, choć potępiają dawną zachodnią mocarstwowość. Jak zauważa Patryk Kugiel, w polityce zagranicznej kierują się polityką przypisywaną Wielkiej Brytanii, która „nie ma wiecznych wrogów ani wiecznych sojuszników, a jedynie wieczne interesy”. 

Jednocześnie Nowe Delhi buduje swój wizerunek jako łagodnego przywódcy, który dba o interesy wielu stron. Nawet jeżeli jest to strategia nie do końca spójna, jest skuteczna wobec rywalizacji z Chinami o status głównego reprezentanta Globalnego Południa. Pekin w większym stopniu dysponuje twardymi narzędziami, takimi jak kapitał, technologie, zdolności produkcyjne czy siła militarna, z czym Indiom trudno jest konkurować. Chiny natomiast są coraz bardziej postrzegane jako państwo egoistyczne, bezwzględnie realizujące własne interesy. O indyjskich staraniach na rzecz uwzględnienia potrzeb państw mniej rozwiniętych w ramach formatów międzynarodowych przekonująco pisze Jagannath Panda. 

Indie potrafią razem z Chinami uczestniczyć w formacie BRICS, skierowanym przeciwko Zachodowi, a jednocześnie w QUAD, z Zachodem przeciwko Chinom. Wiele jednak wskazuje na to, że indyjska polityka niezaangażowania będzie trudna do utrzymania w dłuższym terminie. Istnieje bowiem wiele systemowych czynników, które będą wiązać kraj z Zachodem. Jak pisze Patryk Kugiel, Rosja jest coraz mniej atrakcyjnym parterem dla Indii, zarówno pod kątem kulturowym, jak i oferty uzbrojenia. Nowe Delhi wcale też nie ma zamiaru uzależniać się od ropy z tego kierunku. Chiny natomiast, mimo ostatniego taktycznego zbliżenia, będą stanowić wyzwanie w dającej się przewidzieć przyszłości. Spory graniczne pozostają nierozwiązane a rywalizacja o pozycję międzynarodową nasila się. 

Z ustaleń Ashley J. Tellisa – amerykańskiego eksperta o pochodzeniu indyjskim – wynika, że Indie dorównają Chinom wielkością gospodarki do 2050 roku jedynie wtedy, gdy zrealizuje się dla nich najlepszy scenariusz gospodarczy, a dla Chin najgorszy. Nie będzie to możliwe bez współpracy ze Stanami Zjednoczonymi, które posiadają kapitał i technologie, czyli rzeczy bardzo potrzebne Nowemu Delhi. Co istotne, Pekin jest rywalem obu tych państw. Ważne będą też relacje z Unią Europejską, które mają potencjał wejścia wyżej, niż tylko na poziom handlowy. 

Wreszcie, nie można rozpatrywać pozycji międzynarodowej Indii bez spojrzenia w kierunku Pakistanu. Relacje z tym krajem – jak pisze Krzysztof Iwanek – są z perspektywy Nowego Delhi de facto konfliktem zbrojnym rozłożonym na dziesięciolecia. Co jakiś czas dochodzi do jego zaostrzenia, tak jak wiosną 2025 roku. Wymiana ciosów wcale nie zakończyła się po myśli władz indyjskich. Tym bardziej można spodziewać się, że będą szukać w świecie Zachodu przeciwwagi dla duetu chińsko-pakistańskiego. Czy tak się jednak stanie? Z zachodniej perspektywy należy być ostrożnym w jakichkolwiek stanowczych ocenach przyszłego kierunku, który obiorą Indie.