Przez lata debata na temat umowy o wolnym handlu między Unią Europejską a Indiami koncentrowała się na straconych szansach i impasie w negocjacjach. Na początku 2026 roku ta faza dobiegła końca. W jej miejsce pojawiła się jedna z najbardziej znaczących umów geoekonomicznych ostatniej dekady, zarówno pod względem skali, jak i intencji strategicznych.
Josi Melman nie ma wątpliwości: Izrael prowadzi dziś wojnę bez długofalowej strategii, działając z dnia na dzień, pod dyktando politycznego przetrwania rządu. W rozmowie z Robertem Czuldą Melman mówi wprost o siedmiu frontach, imponujących sukcesach militarnych bez politycznego przełożenia, erozji armii i demokracji oraz o tym, dlaczego wojna w Gazie stała się — jego zdaniem — najbardziej bezsensownym konfliktem w historii państwa żydowskiego. Diagnoza jest brutalna: bez wizji, strategii i rozwiązania kwestii palestyńskiej Izrael zmierza w stronę głębokiego, strukturalnego kryzysu.
Dunaj od wieków wyznacza geopolityczną tożsamość Rumunii. To nie tylko rzeka graniczna i handlowy kręgosłup państwa, lecz także kluczowy korytarz łączący Europę Środkową z Morzem Czarnym. Ważny jak Ren dla Zachodu, Dunaj stał się osią rywalizacji imperiów, fundamentem rumuńskiej państwowości i dziś – w cieniu wojny rosyjsko-ukraińskiej – jednym z najważniejszych szlaków strategicznych regionu. Jego ujścia, delta i infrastruktura portowa decydują zarówno o bezpieczeństwie Rumunii, jak i o zdolności Ukrainy do utrzymania handlu mimo rosyjskiej blokady. Właśnie na tym tle rośnie znaczenie rumuńskiej Flotylli Dunajskiej, największej i najsilniejszej formacji rzecznej w Europie Wschodniej.
Co łączy wtargnięcie rosyjskich dronów w polską przestrzeń powietrzną i śmierć amerykańskiego konserwatywnego aktywisty Charliego Kirka? Wbrew pozorom, całkiem sporo.
Po drugiej wojnie światowej prezydent Roosevelt wycofał dużą część naszych wojsk, a potem trzeba było je wysyłać ponownie. Po zimnej wojnie wycofaliśmy część amerykańskiej armii i znowu musieliśmy ją wysłać do Bośni. Chcieliśmy zmniejszać liczbę naszych żołnierzy w Europie, ale wybuchła wojna w Ukrainie. Bez przerwy musimy was ratować przed samymi sobą – mówi Daniel S. Hamilton, starszy pracownik naukowy Brookings Institution i Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa w rozmowie z Kubą Benedyczakiem.
Trumpowska idea resetu z Rosją sięga jego pierwszej wizyty w ZSRR. On postrzega Rosję jako ogromny obszar z potencjałem developerskim chociaż nigdy tam nic nie zbudował. W przeciwieństwie do pozostałych prezydentów, uważa, że może to być dla niego samego znakomity biznes, dlatego nie sądzą, by zerwał dialog z Rosją – mówi w rozmowie z Kubą Benedyczakiem. profesor Angela Stent, legenda amerykańskiego rosjoznawstwa.
„Bez zmiany elit żadna transformacja nie będzie możliwa” — przekonuje Samer Sinijlawi, palestyński polityk, działacz propokojowy i orędownik reform wewnętrznych w Organizacji Wyzwolenia Palestyny, w rozmowie z Maksymilianem Skrzypczakiem. Otwarcie krytykuje zarówno bierność własnych przywódców, jak i cynizm izraelskiej prawicy. Podkreśla, że realna zmiana nie nadejdzie z Nowego Jorku ani Brukseli, lecz z Ramallah, Tel Awiwu i Gazy. Jego głos to rzadki przykład politycznej uczciwości i pragmatycznego spojrzenia na konflikt, który od dziesięcioleci pozostaje zakładnikiem traumy, frustracji i skostniałej retoryki.
Irańczycy marzą o końcu wojny i wolności. Mają dość represyjnego reżimu, ale nie chcą być pionkiem w cudzej grze. Protestują, ale nie dla Netanjahu. Krytykują władzę, ale nie czekają na amerykańskie bomby.
Wojna z Izraelem nie obala systemu – umacnia twardogłowych, spycha reformistów na margines i przybliża Teheran do broni jądrowej. Społeczeństwo irańskie tkwi w potrzasku – między opresją a chaosem, między utratą nadziei a strachem przed przyszłością.
O tym w rozmowie prof. Roberta Czuldy z dr. Shahramem Akbarzadehem – irańskim uczonym i profesorem polityki Bliskiego Wschodu na Deakin University w Melbourne.
Wy, Europejczycy, musicie pamiętać, że istnienie NATO nie będzie bezwarunkowe; albo weźmiecie na siebie większy ciężar transatlantyckiego systemu bezpieczeństwa albo może wydarzyć się wszystko, włącznie z rozwiązaniem Sojuszu – mówi dr Stephen J. Flanagan z RAND Corporation w rozmowie z Kubą Benedyczakiem o przyszłych relacjach Europy ze Stanami Zjednoczonymi.
Administracja Trumpa uczyniła zawieszenie broni między Rosją a Ukrainą priorytetem swojej polityki zagranicznej wkrótce po inauguracji. Odkładając na bok retorykę Donalda Trumpa, że zakończy wojnę w ciągu dwudziestu czterech godzin, można dziś stwierdzić, na podstawie prób i trudności z jakimi mierzyła się amerykańska dyplomacja, że osiągnięcie wykonalnego i trwałego zawieszenia broni zawsze było poza jej zasięgiem.
Powód tego stanu rzeczy nie został jeszcze w pełni zrozumiany przez administrację Trumpa: Rosja po prostu nie jest zainteresowana innym wynikiem, niż osiągnięcie głównych celów politycznych, które skłoniły ją do ponownej inwazji w 2022 roku. Fakt, że administracja USA nadal negocjuje zawieszenie broni na Ukrainie, pokazuje, że Waszyngton również nie w pełni rozumie samą naturę państwa rosyjskiego, motywacje stojące za polityką Putina, a przede wszystkim to, że Moskwa wierzy, iż może kontynuować wojnę i osiągnąć swoje cele za akceptowalną dla reżimu cenę.
