Francja wraca na Wschód — późno, ostrożnie i z poczuciem winy. Przez trzy dekady Paryż traktował Europę Środkowo-Wschodnią jak peryferie, przekonany, że prawdziwa polityka dzieje się między Sekwaną a Renem. Dla Francuzów region ten był raczej przestrzenią wpływów Berlina niż polem własnej aktywności. Wojna w Ukrainie brutalnie zweryfikowała to przekonanie. Paryż zrozumiał, że przyszłość Unii rozstrzyga się dziś nie w Brukseli, lecz na Dnieprze i Wiśle — tam, gdzie bezpieczeństwo Europy nie jest pojęciem abstrakcyjnym, lecz codziennym doświadczeniem. Po raz pierwszy od lat francuska dyplomacja zaczyna mówić językiem regionu, dostrzegając, że przywództwo w Europie wymaga partnerstwa, a nie pouczania. To szansa na nowy początek, ale i test: czy Francja potrafi przekuć wielkie słowa w rzeczywiste, długofalowe zaangażowanie na wschodniej flance.