Szczyt NATO pozornie zakończył się sukcesem. Sojusznicy zgodzili się przeznaczać 5 proc. PKB na cele związane z obronnością. Donald Trump, wbrew obawom, nie podważał sensu istnienia sojuszu oraz amerykańskich zobowiązań. Przeciwnie, powiedział, że Stany Zjednoczone będą z Europą „aż do końca”. Mimo to spotkanie w Hadze sprawiało wrażenie spektaklu, który nie przekonywał nawet uczestniczących w nim aktorów.
Szczyt NATO w Hadze może budzić sprzeczne emocje. Z jednej strony przebiegł nad wyraz sprawnie, przynosząc bezprecedensowe zwiększenie wydatków zbrojeniowych i deklarowaną jedność sojuszu, z drugiej, amerykańska przychylność zapewniona została w sposób budzący niesmak.
Wy, Europejczycy, musicie pamiętać, że istnienie NATO nie będzie bezwarunkowe; albo weźmiecie na siebie większy ciężar transatlantyckiego systemu bezpieczeństwa albo może wydarzyć się wszystko, włącznie z rozwiązaniem Sojuszu – mówi dr Stephen J. Flanagan z RAND Corporation w rozmowie z Kubą Benedyczakiem o przyszłych relacjach Europy ze Stanami Zjednoczonymi.
Rywalizacja w prezydenckiej kampanii wyborczej wywołała żywą dyskusję o zagadnieniach związanych z polskim bezpieczeństwem i polityką zagraniczną. Jednym z nich był temat ewentualnego wstąpienia Ukrainy do NATO, który elektryzuje Polaków stanowiąc wyraźną linię politycznego podziału. Częścią zagadnienia jest też pytanie o obecność polskich żołnierzy na Ukrainie.
W państwach europejskiej części NATO coraz głośniej mówi się o tym, że ustanie działań wojennych na Ukrainie może zachęcić Rosję do ataku na sojusz. Taki rozwój wydarzeń byłby oczywiście niekorzystny dla jego członków, ale także dla Kijowa. Dlatego ponaglanie władz ukraińskich do zawarcia układu z Putinem jest ryzykowne.
Cechą charakterystyczną “międzyepoki”, w której się znaleźliśmy, jest odchodzenie na dalszy plan dużych, zinstytucjonalizowanych bloków politycznych, takich jak Unia Europejska i NATO. Na czoło wysuwają się natomiast różne koalicje chętnych państw, formułowane wokół konkretnej i zwykle ograniczonej agendy.
