W debacie o francuskim parasolu nuklearnym pojawiają się istotne pytania i wątpliwości, są jednak rozpatrywane jednostronnie. Jeśli poddamy je rzetelnej, a nie wybiórczej analizie, propozycja płynąca z Paryża ukaże się jako znacznie bardziej wiarygodna, niż sugerują krytycy.
Wydarzenia w Iranie stanowią wyzwanie dla państw europejskich; wzrost cen surowców może zaważyć na gospodarce. Zużywanie pocisków przeciwlotniczych przez USA to z kolei zła wiadomość dla Ukrainy i pośrednio także wschodnich krajów Unii Europejskiej. Wreszcie to, w jaki sposób poszczególne rządy odnoszą się do konfliktu, pokazuje, jak różne są interesy we wspólnocie.
Każdy kryzys rodzi własny język paniki. W ciągu kilku godzin od pierwszych uderzeń na Teheran fraza „III wojna światowa” zaczęła się rozpowszechniać na całym świecie. Używali jej komentatorzy. Sięgali po nią politycy. Media społecznościowe tylko ją wzmacniały. I biorąc pod uwagę skalę wydarzeń – zamach na Najwyższego Przywódcę, zamknięcie najważniejszego energetycznego punktu dławiącego świata, ostrzał Tel Awiwu przez Hezbollah, irańskie drony uderzające w Azerbejdżan – emocjonalna logika tej reakcji jest zrozumiała. Ale logika emocji i logika analizy to nie to samo. I choć określenie „III wojna światowa” działa na wyobraźnię, z analitycznego punktu widzenia jest błędne.
Brytyjska lewica zaczyna wprowadzać rozwiązania inspirowane polityką migracyjną swoich ideowych sojuszników z Danii. Model wypracowany przez duńskich socjaldemokratów, łączący restrykcyjne podejście do migracji z utrzymaniem państwa opiekuńczego, staje się w Londynie punktem odniesienia w próbie odpowiedzi na rosnące napięcia wokół polityki azylowej i kontroli granic.
Z punktu widzenia toczącej się w Stanach Zjednoczonych wewnętrznej debaty nad kierunkiem amerykańskiej wielkiej strategii, kolejne uderzenia na Iran mają potencjał, żeby stać się punktem zwrotnym w tej dyskusji.
Efekty wizyty kanclerza Niemiec w Chinach są anemiczne. Podpisane umowy omijają kluczowe dla Berlina zagadnienia. Trudno się dziwić, ponieważ Pekin w coraz większym stopniu staje się – jak to ujęto w niemieckiej strategii z 2023 roku – systemowym rywalem. Rywalem, z którym Niemcy na wielu polach przegrywają.
„Długi telegram” George’a Kennana należy do najważniejszych tekstów strategicznych XX wieku, ponieważ nie tylko opisywał logikę działania systemu sowieckiego, lecz także współtworzył intelektualne podstawy polityki powstrzymywania. Jego diagnoza wpłynęła na kształt powojennego ładu Zachodu od architektury bezpieczeństwa w Europie po amerykański system sojuszy w Eurazji. Z polskiej perspektywy pozostaje to jednak dziedzictwo ambiwalentne, zarazem przenikliwe w rozpoznaniu natury ZSRR i ograniczające sprawczość państw Europy Środkowo Wschodniej w realistycznym rachunku sił.
Skoro piłkarskie drużyny narodowe w Europie coraz mniej przypominają składem rdzenną populację, może należy postawić na ten sam model w armii?
„Długi telegram” to depesza sporządzona przez George’a Kennana 22 lutego 1946 roku, dokument który na trwałe wpisał się w historię zimnej wojny. Stanowi analizę przemówienia Józefa Stalina wygłoszonego w Teatrze Bolszoj w Moskwie oraz zawiera osobiste obserwacje autora, który już wcześniej ostrzegał przed intencjami Kremla.
Wystąpienie przywódcy Związku Radzieckiego zostało w Stanach Zjednoczonych odebrane jednoznacznie negatywnie. Narastająca nieufność wobec polityki komunistycznego mocarstwa była widoczna nie tylko wśród amerykańskich elit politycznych, lecz także w kręgach decyzyjnych innych państw zachodnich. Depesza Kennana, precyzyjnie diagnozująca obawy Zachodu, przypieczętowała koniec powojennej iluzji współpracy między światem kapitalistycznym a komunistycznym.
Mimo swojej historycznej wagi „Długi telegram” przez dziesięciolecia nie doczekał się pełnej publikacji w języku polskim. Dopiero w 2019 roku został po raz pierwszy przetłumaczony przez Układ Sił, w przekładzie Tomasza W. Deptucha, i opublikowany w całości na naszych łamach w numerze 13 z września 2019 roku. Tekst ten pozostaje dziś zaskakująco aktualny.
Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa rzadko przynosi przełomowe decyzje, ale zawsze odsłania rzeczywiste nastroje elit Zachodu. W tym roku stała się sceną debaty o fundamentalnej zmianie w sposobie, w jaki Stany Zjednoczone postrzegają swoją rolę w świecie. Dla wielu uczestników to sygnał kryzysu i odejścia od dotychczasowych zasad. W rzeczywistości chodzi jednak o głęboką transformację całego systemu geopolitycznego. Najważniejsze pytanie nie dotyczy dziś Ameryki, lecz Europy i jej zdolności do wzięcia odpowiedzialności za własne bezpieczeństwo.
