Obecnie nieliczne mocarstwa utrzymują pełną operacyjnie triadę nuklearną. Posiadanie systemów masowego rażenia na lądzie, morzu i w powietrzu wiąże się z gigantycznymi nakładami finansowymi, logistycznymi i technicznymi. Niniejszy tekst uchyla rąbka tajemnicy najbardziej zagadkowych – chińskich – sił jądrowych świata.
Wiadomość o rozpoczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko generałowi Zhang Youxia wstrząsnęła środowiskiem badaczy polityki partyjnej w Chinach. Zgodnie z doniesieniami „Dziennika Armii Ludowo-Wyzwoleńczej” (ALW) wpływowy generał został pozbawiony stanowiska na fali „walki i zwycięstwa w wojnie z korupcją w wojsku”. Drugim podejrzanym o poważne naruszenia dyscypliny i prawa urzędnikiem jest wysoko postawiony, ale mniej znany gen. Liu Zhenli, szef Sztabu Połączonego Centralnej Komisji Wojskowej.
Drony FPV stały się jednym z kluczowych narzędzi przetrwania Ukrainy na polu walki: tanie, masowe i zabójczo skuteczne wobec rosyjskiej taktyki „maszynki do mięsa”. Jednak wojna dronowa ma dziś swojego cichego rozgrywającego. Kontrolując globalne łańcuchy dostaw komponentów UAV, Pekin coraz wyraźniej wpływa na równowagę sił między Kijowem a Moskwą. Selektywne ograniczenia eksportu, rosnący napływ chińskich części do Rosji oraz strukturalna zależność Ukrainy od technologii z Chin sprawiają, że drony przestają być wyłącznie bronią pola walki, a stają się narzędziem geopolitycznego nacisku, który może realnie przesądzić o dalszym przebiegu wojny.
Wojna na Ukrainie, operacje USA na Morzu Czerwonym i doświadczenia ostatnich lat pokazują, że współczesne pole walki przestało nagradzać drogie, „pozłacane” platformy minionej epoki. Przewaga coraz rzadziej wynika z pojedynczych, wysoce zaawansowanych systemów, a coraz częściej z masy precyzji: sieci sensorów, skalowalnych systemów bezzałogowych i zdolności do szybkiego obiegu informacji. „Inteligencja” broni przesunęła się z platformy na dane, a wojna – równocześnie uprzemysłowiona i zdigitalizowana – stała się tańsza, bardziej nasycona i permanentnie obecna w sferze informacyjnej. Ten proces nie tylko podważa sensowność dotychczasowych modeli przewagi militarnej, lecz także stawia fundamentalne pytania o koszty, odporność i realną zdolność Zachodu – a zwłaszcza Stanów Zjednoczonych i ich sojuszników – do prowadzenia długotrwałej wojny wysokiej intensywności.
29 grudnia 2025 r. Dowództwo Teatru Wschodniego Chińskiej Armii Ludowo-Wyzwoleńczej (PLA) poinformowało o wysłaniu okrętów wojennych, myśliwców i użyciu artylerii w ramach dwudniowych ćwiczeń „Misja Sprawiedliwości 2025”. To największe jak dotąd ćwiczenia pod względem całkowitego zasięgu oddziaływania i szóste od czasu pamiętnej wizyty na Tajwanie w 2022 r. ówczesnej spikerki Izby Reprezentantów Amerykańskiego Kongresu Nancy Pelosi. Chiński MSZ określił manewry jako ,,surową karę” wobec ,,sił separatystycznych” i przypisuje aktualnym władzom Tajwanu rolę ,,niszczycieli pokoju” i ,,podżegaczy wojennych”.
Napięcia między Japonią i Chinami mają miejsce w sytuacji trwającego odprężenia dyplomatycznego między Waszyngtonem i Pekinem. Konsekwencje tego kryzysu będą ważne dla całego regionu Indo-Pacyfiku.
Chiny poczyniły znaczny postęp w technologiach przełomowych. Ostatnie dwie dekady obfitowały w doniesienia o kolejnych chińskich rozwiązaniach w dziedzinie techniki jądrowej, komputeryzacji kwantowej czy programu kosmicznego. Szereg tych rozwiązań można klasyfikować jako technologie podwójnego przeznaczenia (dual-use) rozwijane w celach cywilnych, aplikowane w wyposażeniu wojskowym i na odwrót.
Wojna nigdy nie była statyczna. Zmieniał się człowiek, państwo i technologia, a wraz z nimi – przestrzeń, w której toczy się rywalizacja. Dziś najważniejsza z tych zmian zachodzi nie w kosmosie ani na wysokościach, gdzie królują myśliwce piątej generacji, lecz bliżej ziemi – w strefie, którą Maximilian Bremer i Kelly Grieco nazwali Air Littoral. To właśnie tam, między lądem a klasycznym „blue sky”, rozgrywa się nowa batalia o przewagę: dynamiczna, asymetryczna, oparta na szybkości adaptacji, a nie na wielkości budżetu. I to tam, w cieniu wielkich koncepcji i przestarzałych wyobrażeń o wojnie, znajduje się luka, której polska debata strategiczna wciąż nie dostrzega.
Strona Ukraińska twierdzi, że Pekin dostarczył Moskwie danych wywiadowczych pochodzących z satelitów po tym, jak co najmniej trzy chińskie satelity przeleciały nad zachodnią częścią kraju przed poważnym rosyjskim ostrzałem w niedzielę 5 października. W wyniku ataku zginęło co najmniej pięć osób, a cywilna infrastruktura energetyczna okręgu została uszkodzona. Kreml co prawda zaprzecza, zapewniając, że nie potrzebuje pomocy, gdyż posiada własne zdolności satelitarne; koincydencja nasuwa jednak pytanie o kwestie pomocy wywiadowczej, jakiej Chiny udzielają wojskom rosyjskim. Starzejący się i przechodzący trudności techniczne program kosmiczny Rosji może być niezdolny do pozyskiwania danych o niezbędnej precyzji i niemal na pewno nie jest w stanie konkurować z systemami amerykańskimi, chińskimi czy europejskimi.
Taktyczny rozejm, tak w skrócie można określić wynik rozmów między prezydentem Stanów Zjednoczonych Donaldem Trumpem i przywódcą Chin Xi-Jinpingiem. Kolejne miesiące przyniosą nam zapewne następne spotkania obu przywódców, jak również, co bardzo prawdopodobne, powtarzający się wzrost dwustronnych napięć handlowych i geopolitycznych.
